(…) Του Ρίβα δεν του διαφεύγει το γεγονός ότι οι άνθρωποι φαντάζονται πάντα πως ζουν στο τέλος μιας εποχής. Από τότε που θυμάται τον εαυτό του, ακούει να λένε ότι βρισκόμαστε σε μια εποχή βαθύτατης κρίσης, σε μια καταστροφική μεταβατική περίοδο προς έναν νέο πνευματικό πολιτισμό. Αλλά καταστροφολογία υπήρχε πάντα, σε όλες τις εποχές. Για να μην πάμε μακριά τη συναντάμε στη Βίβλο, στην Αινειάδα. Υπάρχει σ’ όλους τους πολιτισμούς. Ο Ρίβα πιστεύει ότι στην εποχή μας η καταστροφολογία μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο ως παρωδία. (…) Η καταστροφολογία απαιτεί μια αντιμετώπιση χωρίς υπερβολική σοβαρότητα. Στο κάτω-κάτω, από μικρός έχει κουραστεί να ακούει ότι η ιστορική και πολιτισμική μας κατάσταση είναι ασυνήθιστα τρομερή και κατά κάποιο τρόπο προνομιούχος, σημείο βασικής σημασίας στο χρόνο. (…) Κατά βάθος, η οποιαδήποτε κρίση είναι απλώς η προβολή του υπαρξιακού μας άγχους. Ίσως το μοναδικό μας προνόμιο να είναι απλώς πως ζούμε και ξέρουμε ότι θα πεθάνουμε όλοι μαζί ή χώρια.
Ενρίκε Βίλα-Μάτας, Δουβλινιάδα
Bob Dylan plays on the back of the SNCC office in Greenwood, Mississippi, 1963
THE NOTES, THE FUCKING NOTES. This might be the most notes I’ve seen on a picture of Bobby. /applause
(Source: updownsmilefrown, via barefoot-sun-child)